Major (lub Mair), John (1467-1550), filozof, teolog i historyk. 1518 powrócił z Paryża, gdzie studiował i wykładał na tamtejszym uniwersytecie, by objąć stanowisko pryncypała University of Glasgow. 1523-25 prof. teologii w St Andrews; jego studentami  byli m. in. George  Buchanan i John  Knox. Zwolennik sojuszu ze "starym wrogiem", czyli Anglią; koncepcji tej bronił w swym głównym dziele "Historia Maioris Britanniae" (1521). 

Mackenzie, Sir Compton (1883-1974), powieściopisarz, dramaturg i eseista. Pochodził z rodziny aktorskiej; studiował w Oxfordzie i zaczynał jako powieściopisarz angielski. Jego wczesna twórczość cieszyła się uznaniem krytyki, a pod jej wpływem pozostawał m. in. młody Scott Fitzgerald. Podczas I wojny św. służył w wywiadzie na terenie Grecji; z tego okresu pochodzi kilka tomów jego pamiętników wojennych.

Mackenzie, Henry (1745-1831), prawnik, pisarz i dramaturg. Po studiach prawniczych w Edynburgu, pracował najpierw w sądzie, a następnie w urzędzie skarbowym. Autor powieści zaliczanych do gatunku sentymentalizmu, z których największe uznanie przyniosła mu "The Man of Feeling" (1771). Wydawca i współpracownik czasopism literackich "The Mirror" (1779-80) i "Lounger" (1785-87); zwany "Addisonem z Północy" (the Northern Addison). Jeden z założycieli edynb. Royal Society. Był m . in. członkiem komisji zajmującej się badaniem autentyczności poematów Ossiana, rzekomo odkrytych przez Jamesa  Macphersona. "The Man of the World" (1773), "Julia de Roubigne", dramat "The Prince of Tunis" (1773).

MacDiarmid, Hugh [właśc. Christopher Murray Grieve] (1892-1978), krytyk i poeta piszący w jęz.  szkockim. Syn listonosza z hrabstwa Dumfries; kształcił się na nauczyciela, ale przez większość życia pracował jako dziennikarz. Twierdził, że gros swej wiedzy zdobył na drodze samokształcenia (utrzymywał, że przeczytał wszystkie książki z biblioteki miejskiej w rodzinnym Langholm).