|
Autor: Michał Bullik
|
Zatopiony w głębi tej błękitów pieśni,
niebiańskiego bytu,
kamiennych szarości odwiecznych
i jeziora mglistego odbiciu - tonę...
a wszystko okryte wiarą z lazurytu
spoglądam w dusze dźwięków starej dudy,
słucham tych wzgórz ostatni raz,
póki nie zasnę jak one.
Powoli czuję moc,
napływającą z wnętrza pomników Grampiańskich,
rozlewa się na mnie jak te barwy...
i krzyczę gdzieś w środku,
cała ich siłą...
całą siłą Dalriady...
 Do ulubionych (0) |  Zacytuj | Odsłon: 563 | Email
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved |
Kultura 
