Carnegie, Andrew (1835-1918), amerykański przemysłowiec i filantrop. Jego życie może służyć jako typowy przykład kariery "od czyścibuta do milionera". C. zaczynał bowiem jako chłopiec wykonujący najprostsze prace w fabryce włókienniczej, by w końcu zostać "królem stali" w Ameryce. Przyszedł na świat w izbie ubogiego tkacza w pobliżu szk. miasteczka Dunfermline (hrabstwo Fife). Ukończył tylko cztery klasy szkoły elementarnej. W 1848 r. wyemigrował wraz z rodziną do Pensylwanii (USA). Młody Andrew zaczynał jako chłopiec na posyłki w urzędzie telegraficznym w Pittsburgu, a już po kilku latach zajął się budową kolei i mostów.

Nie miał wiedzy z zakresu techniki czy technologii, ale posiadał niesłychane zdolności organizacyjne. Stopniowo dorobił się olbrzymiego majątku. Jego Carnegie Steel Company of New Jersey, założona w 1899 r., dysponowała rok później kapitałem 320 mln dolarów i wytwarzała 1/4 globalnej produkcji stali Stanów Zjednoczonych. W 1901 r. C. sprzedał jednak swoje udziały J. P. Morganowi, poświęcając się odtąd działalności filantropijnej i społeczno-politycznej. Większą część swego majątku przeznaczył na liczne fundacje naukowe i społeczne, m. in. na budowę słynnej sali koncertowej Carnegie Hall w Nowym Jorku, fundusz nagród za bohaterskie czyny (Carnegie Hero Found, 1904), fundusz popierania pokoju międzynarodowego (Carnegie Endowment for International Peace, 1910). Wspierał uniwersytety i biblioteki, fundował nagrody w licznych konkursach na najlepsze dzieła i projekty z różnych dziedzin. Łącznie wydał 270 milionów funtów, z czego 16 milionów na samą oświatę. W samej tylko Wielkiej Brytanii założone przez niego fundacje "wypracowują" co sekundę 5 funtów. Napisał także dwie książki: "The Gospel of Wealth" (Ewangelia Bogactwa, 1900) oraz  "The Empire of Bussiness" (Imperium Biznesu, 1902). Credo swojej filozofii życia wyraził C. w następujących słowach: The man who dies rich dies in disgrace (Człowiek, który umiera bogaty, umiera w niesławie).