Flodden, wzgórze na wyżynie Cheviot w płn. Anglii, miejsce bitwy 9 IX 1513, w której wojska ang. zadały druzgocącą klęskę armii szk. Za cenę obietnicy wzięcia udziału w krucjacie przeciwko Imperium Ottomańskiemu, a także poparcia roszczeń do tronu ang., zagrożony inwazją Ludwik XII namówił  Jakuba IV do odnowienia  Starego Sojuszu i zaatakowania Anglii; dodatkowym czynnikiem było także zamordowanie przez Anglików znajdującego się w ich rękach admirała szk. (Andrew Barton, zm. 1511). 4 IX 1513 Jakub ze swoją armią przekroczył południową granicę i po kilku dniach zajął dogodną pozycję na wzgórzu Flodden.

Ostrzałem artyleryjskim (Szkoci ustępowali przeciwnikom pod tym względem) i sprytnym manewrem Anglicy zmusili Jakuba do przemieszczenia swych sił, a następnie okrążyli. Doszło do walki wręcz, w której długie szk. piki okazały się mało przydatne wobec halabard ich wrogów. Szkoci ponieśli straszną klęskę; poległ Jakub IV, jego syn, a zarazem abp St Andrews, Aleksander (1493-1513), poległo 2 opatów, 11 hrabiów, 15 lordów, 1 biskup i 10 tys. żołnierzy (Anglicy stracili ok. 1,5 tys. ludzi). Konsekwencje tej bitwy były ogromne. Poza stratami ludzkimi, Szkocja stanęła wobec perspektywy długiego okresu regencji ( Jakub V miał wtedy zaledwie półtora roku); ponadto wielu szk. arystokratów zaczęło odnosić się z dezaprobatą do Starego Sojuszu. Bitwa pod F. stanowiła ostatnią próbę zjednoczenia narodu szkockiego do walki z Anglikami; przed jej rozpoczęciem gaelicki bard zagrzewał do walki "Gaela" (górala) i "Galla" (Szkota z Nizin) przeciwko Anglo-Sasom.