Jakub II [James II] (1437-60), król szk., syn Jakuba I i Joan Beaufort. Odziedziczył tron po swoim ojcu w wieku lat 6; miał burzliwe dzieciństwo, jak to zwykle w Szkocji bywało w okresie regencji. Pół jego twarzy pokrywało czerwone, przyrodzone znamię, z powodu którego otrzymał przezwisko "Jakub o płomiennej twarzy" (James of the Fiery Face). Już w pierwszych latach jego małoletności, kiedy urząd namiestnika sprawował niezbyt energiczny 5 hr. Douglas, między magnatami rozgorzała walka o władzę, w której jednym z celów było posiadanie małego króla. 1439 matka ukryła go w kufrze i wywiozła z edynb. zamku (gdzie był pilnowany przez tutejszego komendanta Sir Williama  Crichtona) do twierdzy w Stirling; wkrótce jednak został stamtąd wykradziony i sprowadzony ponownie do stolicy.

Po śmierci starego namiestnika 1439 zastąpił go jego ambitny syn William; ponieważ był on po kądzieli wnukiem Roberta III, zaczął zgłaszać pretensje do tronu. Magnaci trzymający J. postanowili rozprawić się z groźnym rywalem. 24 XI 1440 10-letni wówczas król był świadkiem Czarnej Wieczerzy; gdy siedział przy stole wraz z Williamem Douglasem i jego młodszym bratem, na stole położono głowę czarnego byka, co było zapowiedzią śmierci. Na rozkaz Crichtona natychmiast ujęto obu Douglasów, urządzono im prowizoryczny sąd i ścięto, mimo próśb króla o darowanie życia skazanym. 9 lat później J. zaczął sprawować władzę samodzielnie; w tym roku ożenił się także z Marią Gueldres, siostrzenicą burgundzkiego Filipa Dobrego (mieli oni 4 synów i 2 córki); ważnym elementem jej posagu były słynne holenderskie armaty, z których jedną, "Mons Meg", można jeszcze dziś podziwiać na Zamku Edynb. Jako władca, szedł śladami swego ojca; zaprowadzał prawo, rozwijał parlamentaryzm, bił nową monetę. Twardą ręką łamał także opór kolejnych magnatów. Gdy hrabiowie Crawford i Ross zawarli bond z Williamem, 8 hrabią Douglasem, J. wezwał do siebie tego ostatniego, rozkazując mu zerwanie umowy; spotkawszy się z odmową, mimo uprzednich zapewnień o bezpieczeństwie swego gościa, wyciągnął nóż i dźgnął nim w gardło opornego magnata; dworzanie dokończyli krwawego dzieła. Był to początek końca potężnego rodu Czarnych Douglasów; gdy pozostali członkowie rodu (sprzymierzywszy się z Lordem Hebrydów) postanowili pomścić śmierć Williama, spotkała ich klęska. Zanim to jednak nastąpiło, obie strony próbowały włączyć się do wojny "dwóch róż" prowadzonej w Anglii przez rody York i Lancaster; J. poparł tych drugich, podczas gdy Douglasowie wspierali pierwszych. Gdy York'owie przegrali, nadarzyła się okazja, by złamać ostatecznie władzę Douglasów w Szkocji. Na ich terytorium (Galloway) zastosowano akcję "ognia i miecza", królewska artyleria rozbijała jeden po drugim zamek Douglasów. Ich ostatnia bitwa stoczona 1455 z wojskami króla zakończyła się całkowitą klęską. Jakub, 9 hr. Douglas uciekł do Anglii, jeden z jego braci poległ w walce, drugiego ujęto i zgładzono. Za cenę mordów i wojny domowej dynastii Stewartów ubył jeden z najgroźniejszych dotychczas przeciwników. Ale pięć lat później jedna z armat, które tak dobrze przysłużyły się J., stała się przyczyną jego śmierci. Na przybycie królowej, która miała przypatrywać się oblężeniu Roxburgha, jej małżonek postanowił oddać na jej cześć specjalną salwę. Jedna z armat, do której wsypano zbyt dużo prochu, rozerwała się, a nadzorujący osobiście proces odpalania król został trafiony odłamkiem i zginął na miejscu. Miał zaledwie 29 lat.